NOWY KONKURS TRAILteam’u!!! Przygotuj zdjęcie swojego dwukołowego rumaka lub ze swojej przygody rowerowej (szosowej, MTB, triathlonowej, ARowej, wycieczkowej, miejskiej etc.), opatrz komentarzem i dodaj do naszej aplikacji.

Spośród wszystkich zdjęć wybierzemy z Waszą pomocą (głosowanie) jedno najbardziej ciekawe, którego autora/kę nagrodzimy profi okularami włoskiej firmy BRIKO!

Tekst: Justyna Frączek

Dwa dni bardzo szybkiego ścigania za nami. Najpierw w sobotę zmierzyliśmy się z nawigacją po Gliwicach przerywanego różnego rodzaju zadaniami sprawnościowo-naukowymi. Tempo biegu było szalone, zwłaszcza do pierwszego punktu (podobno niektórym wyszło po 3:30 na km!) Później też nie było wolno. Z zadań „specjalnych” na punktach zapamiętam szczególnie: zadanie z matematyki, strzelanie z łuku, przygotowanie roztworów chemicznych, pchnięcie kulą i zadanie linowe. Przy bardzo szybkim tempie biegu, logiczne myślenie okazało się dla nas problemem i na zadaniu z ciągiem matematycznym straciliśmy 20 min! Dlatego pędziliśmy ile sił w nogach, a że był to „scorelauf”, to nie wiedzieliśmy jaka jest sytuacja na trasie. Dopiero na mecie wyszło, że jesteśmy pierwsi w MIXach, w open na szóstym. Natomiast Łukasz Warmuz z Irkiem Walugą (SALEWA TRAILteam II)  nie mieli łatwego zadania: przez cały etap towarzyszyły im dwa inne zespoły – Nonstop i SA PSP Kraków/ AZS AWF Masters. Pod koniec nastąpiło rozstrzygnięcie – Łukasz z Irkiem zjawili się na miecie na pierwszym miejscu open.

Drugiego dnia zaliczaliśmy już punkty po kolei: 1,2,3, 4, itd…Generalnie poruszaliśmy się na rowerach, a na kolejnych lecz nie wszystkich punktach był kajak, rolki, bieg na orientację, orientacja z GPS, wspinaczka oraz kilka zadań niespodzianek typu: strzel karnego bramkarzowi z I ligi. Dzięki mojemu partnerowi Rafałowi, dla którego był to debiut w adventure racing, poszło nam znakomicie. Dotarliśmy na metę pod Radiostacją w Gliwicach na pierwszym miejscu w mixach.

Łukasz z Irkiem cały czas uciekali depczącym im po piętach Nonstop Adventure ale na odcinku rolkowym wypracowali nieco większą przewagę, którą dowieźli do mety.

Tekst: Łukasz Warmuz

Można śmiało napisać, iż udało się powtórzyć wynik z tamtego roku.

Impreza obrodziła jeżeli chodzi o liczebność. Na starcie pojawiło się ponad 70 dwuosobowych zespołów. Pierwszy dzień to jedyne 25 km biegu po mieście. Tuż po starcie konkurencja narzuciła niezłe tempo. Według pomiarów Garmina od Irka początek trasy biegliśmy po 3’30 na km, oczywiście tempo stopniowo malało wraz z dystansem, ale tylko stopniowo. Kolejność punktów dobraliśmy optymalnie, ponieważ na żadnym z zadań specjalnych nie mieliśmy kolejek. Organizatorzy imprezy pozwolili nam rozwijać się w takich dyscyplinach jak: pchnięcie kulą, strzelanie z łuku, rozpoznawanie drzew, zagadki matematyczne ( które niestety nas przerosły), doświadczenia chemiczne.

Ponad 90 procent trasy biegliśmy w towarzystwie innych zespołów, wielokrotne próby ucieczki udały się dopiero na 22 kilometrze. Na zadaniu specjalnym „wspinaczka linowa” kolega z zespołu (nawiasem mówiąc instruktor wspinaczki) wykonał je w ekspresowym tempie, dzięki czemu udało nam się wypracować parominutową przewagę, którą już utrzymaliśmy aż do mety.

W drugi dzień mieliśmy do pokonania 75km. Start na rowerze. Początek trasy znowu zabójcze tempo. Licznik rowerowy nie chce pokazać mniej niż 30 km/h. Scenariusz podobny jak dzień wcześniej, znów ciężko pozbyć się ogona. Zespoły próbują utrzymać narzucone tempo. W jednej trzeciej trasy krótki etap kajakowy pozwala nam na wyrobienie sobie małej przewagi. Piszę mała bo wynosiła gdzieś ok. 1 minutę. W połowie trasy do zaliczenia był etap biegu na orientację. Myślałem, że uda się trochę tą przewagę powiększyć, niestety zespół NONSTOP ADVNETURE, dzielnie deptał nam po piętach. Dopiero etap rolkowy dał nam możliwość ucieczki i  oderwanie się od grupy. Zaledwie 15 km przed metą zaczęliśmy stopniowo powiększać przewagę nad peletonem.

Na mecie pojawiliśmy się 16 minut przed drugim zespołem.

Czas łączny: 6h 24 min

Czas drugiego dnia : 4h 19 min

Czas pierwszego dnia: 2h 05 min

fot. Wojciech Urbaś/exmedio.pl

Wyniki: http://www.team360.pl/sites/default/files/Gliwice_2012_Wyniki.pdf

Zdjęcia:

https://plus.google.com/photos/100974623584923796515/albums/5740890232502583425?banner=pwa

http://www.facebook.com/media/set/?set=oa.10150807580136762&type=1

http://www.facebook.com/media/set/?set=oa.10150806676551762&type=1

Jakiś czas temu zadzwonił do mnie Michał Jędroszkowiak z bardzo smakowitą propozycją: trailowy maraton na Bornholmie. Nie wiem, jak on to znalazł – ale po małym researchu uznałem, że nic lepszego w tym czasie raczej mnie nie spotka. Najtrudniejszy maraton w Danii (przynajmniej z największym przewyższeniem – zdrowo ponad 1000m, momentami wymagajacy, techniczny szlak), trzeba jechać.  Przygotowania poszły znakomicie, w ramach ostatniego treningu na tydzień przed startem  przebiegłem jeszcze z Remikiem Rudawską Wyrypę, utwierdzając się w nieśmiertelnej kwestii: JEST MOC!

W międzyczasie sprawy troszkę się pokomplikowały, Michał i Tomek zrezygnowali, zamiast wspólnego, rodzinnego rejsu jachtem – zostało samotne bujanie się promami w tę i we w tę po Bałtyku (bezpośrednie połączenia Polska – Bornholm, w sensownych terminach funkcjonują niestety tylko w sezonie letnim – w rezultacie płynąłem przez Szwecję, nadkładając ze 4x drogi i pieniędzy).

Baza biegu umiejscowiona była w najdzikszej i najbardziej skalistej części wyspy – na samym północnym krańcu, przy malowniczym, zalanym kamieniołomie. Zimno i wiatr, duuużo wiatru, ponad 10m/s, a w dzień startu maratonu – 13 m/s, oczywiście z deszczem -żeby było zabawniej. Niesamowita sceneria – dużo granitu, spore przewyższenia i wszechobecne owce przypominają nieco alpejskie przedgórza. Dodajcie do tego mewy, latarnie morskie, ruiny zamku, kilku kapliczek – i uzyskacie pełny obraz północnego Bornholmu, podobny zupełnie do niczego.

W piątek pobulderowałem odrobinę na okolicznych głazach, przetruchtałem najbardziej malownicze 8k trasy biegu zwiedzającc po drodze ruiny Hammershus i latarnię Hammerfyr (działającą) , a resztę czasu spędziłem gadając z Ricky Lightfoot (medalista mistrzostw świata w biegach górskich i world skyrunning series), i Juanem Sagastume (weteran AR i ultra na całym świecie) – jak się póżniej okazało, zwycięzcami na 50 i 100 mil. Pozostała część towarzystwa była w większości duńsko – szwedzka, i po nordycku małomówna; kameralny charakter imprezy ( po kilkadziesiąt osób startujących na poszczególnych dystansach) i pogoda również nie skłaniały do towarzyskich ekscesów, wszyscy pobunkrowali się gdzieś przed wiatrem.

No dobra. Koniec ględzenia. Sobota godzina 18:00, start maratonu na nadmorskich klifach. Wieje jak sk!@#$% i pada z każdej strony. Nie dokręciłem rurki od camelbaga i po kilkuset metrach mam pół litra lepkiego vitargo na plecach, w gaciach i butach, reszta szczęśliwie została na później. Drugi, czy trzeci kilometr – zahaczyłem i zerwałem pasek od zegarka o drzewo przy jakimś ostrym nawrocie na śliskim granicie. Nie mam już zbędnego izo , ani czasu. Zaliczam najdłuższegy poślizg na butach a w życiu – dobre  10m na ostrym zbiegu po mokrej trawie (bez gleby! J, treningi na slacklinie w końcu oddają!)Jest ok, poza tym, że kilku typów o wybitnie nordyckim wyglądzie szaleńczo wyrwało do przodu; staram się przynajmniej utrzymać kontakt wzrokowy, póki co chcę tylko przetrwać – czas na ściganie przyjdzie później.

Dwudziesty któryś kilometr (23? 25?) odrywam się od Robbie’go – sympatycznego Anglika z którym do tej pory współpracowaliśmy na trasie bawiąc się we wdzięczną zabawę pt „dorwać Duńczyka przed nami” (zakończoną sukcesem). W międzyczasie trochę się wypogodziło, granit zaczyna wysychać i co bardziej techniczne fragmenty trasy staja się coraz bardziej przebieżne. Teraz przede mną już tylko nadchodzący zmrok i szansa na rekord trasy. W zachodzących ciemnościach wybiegam na płaskowyż przy Hammerfyr. Idealny timing – w tym samym momencie włącza się latarnia morska i dostaję oslepiającą wiązkę światłą prosto w oczy…Nie strzelajcie!!! Ostatnie kilometry już w większości z górki, przerażone owce uciekające gdzieś w krzaki, kilka bramek w ogrodzeniach pastwisk i… królik który przebiegł przede mną ładne kilkaset metrów szlaku. Królika nie złapałem, rekors trasy – owszem. 3:46, poprawiony o 11 minut. Następny zawodnik dopiero dwadzieścia minut za mną – stracił sporo czasu na kóncówce którą biegł już z czołówką w ciemnościach. Ricky i Juan również poprawili rekordy trasy. Dania zdobyta. Jeszcze tylko zapakować łupy na statek i wrócić do domu. Jest ok.

Trasa biegu (fragment 8km-25km pętli dwukrotnie)

Kilka ciekawszych ujęć z trasy biegu – nie mojego autorstwa, nie lubię nic pstrykać.

Foto: Eriksen / Maltesen

Są przynajmniej dwa powody, dla których tegorocza TRANSVULCANIA na długo pozostanie w pamięci zawodników i kibiców: fenomenalny wynik Anny Frost i upały, które przyczyniły się do wielu dramatycznych chwil. Z czasem 6h58’44″ zawody wygrał Dakota Jones, przed Andy Symondsem (7h00’35″) i Kilianem Jornet (7h09’54″). Ten ostatni dobiegł na metę ostatkiem sił. Wycieńczony padł na ziemię. Kroplówką musiano niestety reanimować wielu zawodników. Mogło się jednak wydawać, że upały i  trudna trasa nie robiły wrażenia na zwyciężczyni wśród kobiet. Anna Frost, która przygotowując się do biegu spędziła na La Palmie ponad 4 tygodnie, pobiła dotychczasowy rekord o prawie 2 godziny! Z czasem 8h11’31″ wpadła na metę na 13 miejscu w klasyfikacji generalnej, dając niewątpliwie do myślenia wielu gwiazdom męskiego biegania ultra. Podobno pod koniec niekończącego się podbiegu, który pokonywała w towarzystwie pretendentów do zwycięstwa – Geoffa Roesa i Sebastiena Chaigneau, powiedziała pozostawiając zawodników za sobą: „Sorry, guys, I have to go.” :) Na drugim miejscu zawody ukończyła Nuria Picas (8h51’59″), 18 minut przed Nikki Kimball.

Niestety nasza zawodniczka, Kasia Zając nie zdołała ukończyć tych trudnych zawodów. Podczas zbiegu z najwyższego szczytu wyspy - Roque de Los Muchachos (2426m) z objawami udaru i odwodnienia musiała wezwać pomoc. Brawa należą się dla organizatorów za przeprowadzenie szybkiej akcji. Kasia szybko też powróciła do formy, jednak jak zwykle w takich chwilach pozostał niedosyt i rozważania nad tym czego zabrakło w przygotowaniach i podczas biegu. Najważniejsze jednak, że zwyciężył rozsądek i wszystko dobrze się skończyło.

Pełne wyniki na stronie organizatora. Wyniki biegu głównego: Ultramaraton general.

Poniżej galeria zdjęć z zawodów. Foto: Mikae Helsing i Piotr Kosmala

Kasia dotarła już na La Palmę. Dzisiaj zaliczyła krótkie rozbieganko. Jeszcze przez wyjazdem zdążyliśmy złożyć krótki filmik, z którego dowiemy się nieco o przygotowaniach i o tym czego obawia się nasza zawodniczki. Dla tych, którzy wolą czytać niż oglądać, poniżej przygotowaliśmy prozą to co Kasia powiedziała do kamery.

Już za kilka dni bieg TRANSVULCANIA na wyspie La Palma o długości 83km i przewyższeniu 4500 metrów. Trasa przebiega głównym grzbietem wulkanicznym, z południa wyspy w Faro del Fuencaliente do Los Llanos de Aridane. Pokonywać będziemy także najwyższy szczyt Roque de Los Muchachos.

W przygotowaniach do biegu duży nacisk położyłam na trenowanie długich jednostajnych podbiegów pod górę. Spędziłam wiele treningów weekendowych trenując w górach, a także aklimatyzowałam się spędzając kilkanaście godzin na wysokości powyżej 2000 metrów.

Temperatury podczas zawodów będą zdecydowanie wyższe od tych, które doświadczyłam podczas treningów. Średnia temperatura będzie pewnie w okolicach 24-25^o, chociaż z uwagi na to, że będziemy wbiegać na wysokość 2400 metrów, u góry może być zdecydowanie chłodniej.

O Transvulcanii już teraz mówi się jako o jednym z najlepiej obsadzonych biegów ultra w tym sezonie. Na starcie między innymi takie gwiazdy jak Kilian Jornet, Iker Karrera, Geoff Roes, Scott Jurek czy Anna Frost.

Najbardziej obawiam się ostatnich 24 kilometrów biegu. Najpierw przez 18 kilometrów zabójczy zbieg z najwyższego szczytu Roque de Los Muchachos, 2000 metrów w dół po dość technicznym terenie, a potem, na koniec, na dobicie 300 metrów podbiegu pod górę.

Na pewno nie będzie łatwo, ale mam nadzieję, że uroki trasy złagodzą męczące chwile. Trzymajcie więc kciuki 12 maja!

Zapraszamy do kibicowania! Start w sobotę o 7:00 polskiego czasu.

DYNAFIT debiutuje na rynku z letnią kolekcją

Od tego roku, także i lato będzie na temat szybkości i lekkości. DYNAFIT, po raz pierwszy wychodzi ponad doskonale znany nam teren odzieży narciarskiej, wkraczając w letnią odzież, która zawiera wszystko, co jest potrzebne do uprawiania górskiego biegania i jazdy na rowerze. Wymiar letni zawiera funkcjonalną odzież „i dla niego i dla niej”, buty do biegania, a także plecaki i kijki.

DYNAFIT staje się także częścią letniej górskiej scenerii, a kolekcja nadaje się idealnie na wysokogórskie wyprawy. Słowem kluczowym kolekcji jest „pomysłowość”: hybrydowa kolekcja jest tak zaprojektowana, by móc przekraczać granice, idealna do biegania i jazdy na rowerze w terenie górskim.  Ci, którzy już wiosną odłożyli swoje narty, mogą spodziewać się lekkich i funkcjonalnych produktów, które sprawią, że trening latem będzie wymagał minimum wysiłku.

Sportowa sprawność w połączeniu z komfortem są celem nowej kolekcji: i tak się właśnie dzieje, dzięki tak zwanej technologii mapowania ciała i materiałom najwyższej jakości. Takich ubrań nikt nie będzie chciał zdjąć. Swoboda poruszania się, przepuszczalność powietrza oraz trwałość są ich znakiem rozpoznawczym. A ponieważ waga odgrywa znaczącą rolę podczas przemierzania sportowych odcinków, ultra-lekkie materiały gwarantują optymalną ochronę w każdych warunkach pogodowych.

Jeszcze w  maju kolekcja będzie dostępna w sklepie SALEWA w Zakopanem.

Główne atrakcje kolekcji DYNAFIT 2012:

MS FELINE SUPERLIGHT – 0904 czarno-czerwony, 270g (rozmiar 9US), rozmiary: 6-12

Super-lekkie, wytrzymałe i idealne na zawodowe biegi górskie buty, opracowane przez najlepszych światowych sportowców. Specjalna technologia podeszwy oferuje poduszkę, a zarazem stabilność, jaką otrzymujemy dzięki cięższym butom, co też sprawia, że MS FELINE SUPERLIGHT nadają się na górskie maratony.

MS FELINE GORE TEX – 5601 zielono-szary, 300g (rozmiar 9US), rozmiary: 6-12

Wodoodporne Gore-Tex ® buty do biegania, nadające się do trudnych warunków górskich. Wykorzystują wszystkie technologie Dynafit, oferując komfortowe bieganie sportowe bez pęcherzy, a podeszwa Vibram gwarantuje prawidłowe dopasowanie i niezrównaną przyczepność.

ALTITUDE PRL M JKT – 0011 biały/0900 / 5490, 0901 czarny/0010/1500, 380g, 46/S-56/3XL

Idealny strój do biegania i jazdy na rowerze w nieprzewidywalnych górskich warunkach pogodowych. Ta kurtka Primaloft jest tak lekka, że może być zapakowana do kieszeni. Jednocześnie, powłoka zewnętrzna Vapourshell chroniąc przed deszczem, pozwala skórze oddychać.

SHORE U SHORTS – spodenki – 0901 czarny/ 0010/1500, 0011 biały/ 0900/5490, 0781 extra czarny/ 0900/6490, 295g, 44/XS-54/XXL

Swobodne cięcie, wytrzymałe i przepuszczające powietrze, idealne do biegania i jazdy na rowerze. Spodenki zapewniają perfekcyjne dopasowanie, zapobiegając ślizganiu.

TRAIL M S/S TEE – 0011 biały/ 5490/5310, 0901 czarny/ 0010/1500, 145g, 46/S-54/XXL

Ta koszulka z krótkim rękawem, atletycznie dostosowana przy użyciu technologii mapowania ciała, dopasowuje się do każdego ruchu podczas biegania lub jazdy na rowerze. Dwa różne materiały zapewniają skórze komfortowe uczucie nawilżenia i suchości zarazem.

TRANSALPER CONVER. W JKT –  0781 extra czarny/ 0900/6490, 0011 biały/5310/5430, 235g, 40/34-48/42

Wielofunkcyjna kurtka ze zdolnością ocieplania, perfekcyjna dla kobiet. Korzystając z szybkiego systemu mocującego, kurtka w sekundę zmienia się w bezrękawnik. Dzięki niej znacznie ograniczysz ciężar na treningu i zawsze będziesz dostosowana do panujących warunków. Praktyczne kieszenie są dodatkowym atutem kurtki.

TRAVERSE M 3/4 TIGHTS – 0901 czarny/ 0010/5310, 0902 czarny/ 0010/1500, 182g, 46/S-54/XXL

Te ściśle przylegające, trój – sezonowe spodnie o długości 3/4 gwarantują dopasowanie, spełniają wszelkie wymagania podczas biegania i jazdy na rowerze. Mieszanka materiałów i sylikatowa ochrona zapewniają nawilżenie oraz doskonałą odporność na ścieranie w trudnych warunkach.

X4 PERFORMANCE BACKPACK – plecak – 0011 biały/ 5490/0900, 12 L

Bardzo lekki, dwa w jednym, wielofunkcyjny plecak z ergonomicznym kształtem, dzięki czemu transport sprzętu staje się znacznie łatwiejszy. Przy zmianie na szczycie, spocona tylnia część może zostać zdjęta i w ciągu kilku sekund plecak magicznie zmienia się w torbę na biodra.

X4 DY.N.A. GLOVE – 0011 biały/ 5490/0900, 0901 czarny/ 0010/1500, XS-XL

Dwa w jednym, nadające się do biegania i jazdy na rowerze rękawice z doskonałą przyczepnością i sylikatowymi i skórzanymi wstawkami. Ergonomiczny kształt, wygodna żelowa wyściółka tworzą standardy długich i intensywnych wycieczek.

Do wyboru dwie trasy:
Speed – 70 km (treking, MTB, BnO, kajaki, zadania specjalne)
Masters – 200 km (treking, MTB, BnO, kajaki, rolki, zadania specjalne)

Start w zespołach 2 osobowych.

Oczywiście nie zabraknie SALEWA TRAILteamu – na trasę Masters szykują się Maciek i Łukasz.

Więcej informacji można znaleźć na stronie organizatora. Dla znudzonych monotonią życia propozycja, której nie sposób się oprzeć:

W ramach przygotowań do triathlonu warto czasem wejść na wyższe tętno podczas krótkich sprawdzianów, najlepiej rywalizując z innymi. Po kilku dniach ciężkich rowerowych treningów postanowiłem jeszcze ciężej popracować nad formą przed zbliżającym się startem w Zurychu. Żeby klimatycznie było to wybrałem Mazowiecką Szwajcarię :) czyli Brudzeński Park Krajobrazowy koło Płocka. 3 maja zorganizowano tam I Duathlon po Mazowieckiej Szwajcarii: 3km bieg terenowy – 10 km rower MTB – 2 km bieg terenowy.

Zawody odbyły się na terenie i wokół ośrodka „Zielona Dolina”, ciekawe, miłe miejsce, w pobliżu czysta rzeka Skrwa, stadnina koni, a przede wszystkim lasy i urokliwe zielone dolinki. To właśnie po tych dolinkach można było się mocno spocić, zwłaszcza, że słońce paliło jak w lipcu, a temperatura wskazywała raczej lato niż początek wiosny.

Bieg wyznaczony był po terenie ośrodka, ale praktycznie cały czas wbiegaliśmy i zbiegaliśmy po stoku dolinki ze 100 odcinkiem płaskiej ścieżki na 3 pętlach. Już podczas rozgrzewki stwierdziłem, że nie ma co się podpalać bo zetnie człowieka już na pierwszym podbiegu. Dlatego spokojnie, drobnymi kroczkami dobiegłem jako drugi do rowerów, ale ze sporą, ok. 45 sekundową stratą do późniejszego zwycięzcy zawodów Łukasza Kalaszczyńskiego. MTB było naprawdę górskie i przełajowe, krótkie, ale treściwe. Na pewno powiększałem przewagę nad goniącymi nas rywalami – na samym początku widziałem ścigantów za placami, ale po 5-6 km nie było już nikogo widać. Pod koniec tego etapu zaczynałem nieco zbliżać się do Łukasza, ale gałęzie w przerzutce zatrzymały mnie na moment, udało się na szczęście szybko wyrwać krzak, ale strata wzrosła. Dość przyjemnie jechało się rowerem bo szybko minął ten dość ciężki, ale ciekawy etap. Do drugiego biegu ruszyłem z mniejszą stratą niż na rower, ale Łukasz to znakomity biegacz i ze100 metrówprzewagi wypracował ponad 30 sekundową różnicę na mecie. Spokojnie, bez oddechu rywali na plecach, przetuptałem 2 kółeczka po „Zielonej Dolinie” i zająłem 2 miejsce (wygrałem za to klasyfikację weteranów).

Tytułowa fotka pochodzi z serwisu http://pttdelta.pl/. Tam też można znaleźć pełne wyniki i więcej informacji o zawodach.